Abstrakt

Stres i wypalenie zawodowe stanowią jedno z głównych zagrożeń związanych z miejscem pracy. Są poważnymi problemami nie tylko dotkniętych nim jednostek, lecz także organizacji i całego społeczeństwa, a w przypadku pracowników socjalnych również relacji z klientem. Co trzeci pracownik socjalny w Polsce zatrudniony w instytucji pomocy społecznej wykazuje pełnoobjawowy stan wypalenia zawodowego i co trzeci umiarkowany poziom wypalenia zawodowego. Zjawisko wypalenia zawodowego stanowi jedno z największych zagrożeń, z jakim osoby aktywne zawodowo muszą się zmierzyć w XXI w., przybiera na sile jak wirus, rozprzestrzeniając się tym szybciej, im więcej rozczarowań, alienacji, a nawet złości towarzyszy pracownikowi, dlatego istotne wydaje się przyjrzenie się odporności na stres i radzeniu sobie z perspektywy minimalizowania oddziaływań stresu, oraz przeciwdziałaniu wypaleniu zawodowemu. Proponowany artykuł stanowi teoretyczne rozważania na temat stresu i wypalenia ze szczególnym podkreśleniem wagi radzenia sobie w aspekcie zawodu pracownika socjalnego. Jednocześnie wskazuje na konieczność uwzględnienia „radzenia sobie ze stresem” w kanonie podstawowych umiejętności i na obowiązek kształcenia w tym zakresie na poziomie zdobywania kwalifikacji i szkoleń.